Bruszczewo

 
   
     
 

Struktura osiedla

 
 
 

System odwiertów oraz prospekcja geomagnetyczna, wspomagane wykopami archeologicznym, ujawniły pozostałości potężnego, wczesnobrązowego założenia obronnego, o powierzchni sięgającej 1,5 ha i średnicy 120m. Fortyfikacje składały się z szerokiej na 20m fosy, od wewnętrznej strony zaopatrzonej w podwójną palisadę z pali dębowych wystających wprost z wody. Umocnienia przez co najmniej 200 lat systematycznie remontowano. Linię brzegową jeziora wzmocniono łukowatym układem konstrukcji plecionkowych od wewnątrz oraz zewnętrzną ścianą zbudowaną ze słupów i poziomo wsuwanych dranic. We wczesnej epoce brązu strefa brzegowa była miejscem składowania odpadów, doskonale zachowanych dzięki konserwującym właściwościom torfu. Datowania C14 i dendrologiczne pozwalając ustalić moment powstania systemu fortyfikacji na XX stulecie przed Chrystusem. Centralna część osady wykorzystywana była od XX do XV wieku przed Chr. a następnie zajęta przez ludność później epoki brązu, wiązaną z kompleksem tzw. kultury łużyckiej. Układ jam i dołków posłupowych nie pozwala na jasną rekonstrukcję zabudowy osady. Zapewne metody budowania domów nie pozostawiały po sobie wyrazistych śladów. Możliwe jest również zniszcenie postdepozycyjne w wyniku erozji górnych partii profilu glebowego.